Wieloparametrowy monitor pacjenta, będący najpopularniejszym urządzeniem w praktyce klinicznej, to rodzaj sygnału biologicznego, który służy do długoterminowej, wieloparametrowej detekcji stanu fizjologicznego i patologicznego pacjentów w stanie krytycznym, a także do automatycznej analizy i przetwarzania w czasie rzeczywistym, terminowej transformacji w informacje wizualne, automatycznego alarmowania i automatycznej rejestracji zdarzeń potencjalnie zagrażających życiu. Oprócz pomiaru i monitorowania parametrów fizjologicznych pacjentów, monitor może również monitorować i analizować stan pacjentów przed i po lekach i zabiegach chirurgicznych, na bieżąco wykrywać zmiany w stanie krytycznym oraz stanowić podstawę dla lekarzy do prawidłowej diagnozy i opracowywania planów medycznych, znacznie zmniejszając śmiertelność pacjentów w stanie krytycznym.
Dzięki rozwojowi technologii, zakres monitorowania wieloparametrowych monitorów pacjenta rozszerzył się z układu krążenia na układ oddechowy, nerwowy, metaboliczny i inne układy.Moduł ten został również rozszerzony z powszechnie używanych modułów EKG (ECG), oddechowego (RESP), saturacji krwi tlenem (SpO2), nieinwazyjnego modułu ciśnienia krwi (NIBP) o moduł temperatury (TEMP), inwazyjnego modułu ciśnienia krwi (IBP), modułu przemieszczenia serca (CO), nieinwazyjnego ciągłego modułu przemieszczenia serca (ICG), modułu końcowego dwutlenku węgla (EtCO2), modułu monitorowania elektroencefalogramu (EEG), modułu monitorowania gazów anestezjologicznych (AG), przezskórnego modułu monitorowania gazów, modułu monitorowania głębokości znieczulenia (BIS), modułu monitorowania rozluźnienia mięśni (NMT), modułu monitorowania hemodynamiki (PiCCO) i modułu mechaniki oddechowej.
Następnie moduł zostanie podzielony na kilka części, aby przedstawić podstawy fizjologiczne, zasady, rozwój i zastosowanie każdego modułu.Zacznijmy od modułu elektrokardiogramu (EKG).
1: Mechanizm wytwarzania elektrokardiogramu
Kardiomiocyty rozmieszczone w węźle zatokowym, połączeniu przedsionkowo-komorowym, drodze przedsionkowo-komorowej i jej odgałęzieniach generują aktywność elektryczną podczas pobudzenia i generują pola elektryczne w organizmie. Umieszczenie metalowej elektrody w tym polu elektrycznym (w dowolnym miejscu ciała) pozwala na rejestrację słabego prądu. Pole elektryczne zmienia się w sposób ciągły wraz ze zmianą okresu ruchu.
Ze względu na zróżnicowane właściwości elektryczne tkanek i różnych części ciała, elektrody badawcze w różnych częściach ciała rejestrowały różne zmiany potencjału w każdym cyklu pracy serca. Te niewielkie zmiany potencjału są wzmacniane i rejestrowane przez elektrokardiograf, a powstały w ten sposób wzór nazywany jest elektrokardiogramem (EKG). Tradycyjny elektrokardiogram rejestrowany jest z powierzchni ciała i nazywany jest elektrokardiogramem powierzchniowym.
2: Historia technologii elektrokardiogramu
W 1887 roku Waller, profesor fizjologii w Szpitalu Mary Królewskiego Towarzystwa Angielskiego, z powodzeniem zarejestrował pierwszy przypadek ludzkiego elektrokardiogramu za pomocą elektrometru kapilarnego, chociaż na rysunku zarejestrowano jedynie fale V1 i V2 komór, a nie przedsionkowe fale P. Jednak wspaniała i owocna praca Wallera zainspirowała Willema Einthovena, który był obecny na widowni, i położyła podwaliny pod późniejsze wprowadzenie technologii elektrokardiograficznej.
------------------------（AugustusDisire Walle）---------------------------------------（Waller zarejestrował pierwszy ludzki elektrokardiogram）-------------------------------------------------（Kapilarny elektrometr）-----------
Przez kolejne 13 lat Einthoven poświęcił się całkowicie badaniom elektrokardiogramów rejestrowanych przez elektrometry kapilarne. Udoskonalił szereg kluczowych technik, z powodzeniem wykorzystując galwanometr strunowy, elektrokardiogram powierzchni ciała rejestrowany na kliszy światłoczułej, rejestrując elektrokardiogram pokazujący przedsionkowy załamek P, depolaryzację komór B, C i repolaryzację D. W 1903 roku elektrokardiogramy zaczęto stosować klinicznie. W 1906 roku Einthoven zarejestrował kolejno elektrokardiogramy migotania przedsionków, trzepotania przedsionków i przedwczesnego pobudzenia komorowego. W 1924 roku Einthoven otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny za wynalezienie rejestracji elektrokardiogramów.
---------------------------------------------------------------------------------------Prawdziwy kompletny elektrokardiogram zarejestrowany przez Einthovena----------------------------------------------------------------------------------------------------------
3: Rozwój i zasada działania systemu wiodącego
W 1906 roku Einthoven zaproponował koncepcję bipolarnego elektrokardiogramu kończynowego. Po połączeniu elektrod rejestrujących w prawym ramieniu, lewym ramieniu i lewej nodze pacjentów parami, mógł on rejestrować elektrokardiogram bipolarny kończynowy (odprowadzenie I, odprowadzenie II i odprowadzenie III) o wysokiej amplitudzie i stabilnym obrazie. W 1913 roku oficjalnie wprowadzono standardowy bipolarny elektrokardiogram przewodzenia kończynowego, który był stosowany wyłącznie przez 20 lat.
W 1933 roku Wilson ostatecznie ukończył elektrokardiogram jednobiegunowy, który określał położenie potencjału zerowego i centralnego zacisku elektrycznego zgodnie z obowiązującym prawem Kirchhoffa, i ustanowił 12-odprowadzeniowy układ sieci Wilsona.
Jednak w 12-odprowadzeniowym systemie Wilsona amplituda fali elektrokardiograficznej 3 unipolarnych odprowadzeń kończynowych: VL, VR i VF jest niska, co utrudnia pomiar i obserwację zmian. W 1942 roku Goldberger przeprowadził dalsze badania, których efektem były unipolarne, ciśnieniowe odprowadzenia kończynowe, które są używane do dziś: aVL, aVR i aVF.
W tym momencie wprowadzono standardowy 12-odprowadzeniowy system do rejestrowania EKG: 3 bipolarne odprowadzenia kończynowe (I, II, III, Einthoven, 1913), 6 unipolarnych odprowadzeń piersiowych (V1-V6, Wilson, 1933) i 3 unipolarne odprowadzenia kończynowe uciskowe (aVL, aVR, aVF, Goldberger, 1942).
4: Jak uzyskać dobry sygnał EKG
1. Przygotowanie skóry. Ponieważ skóra jest słabym przewodnikiem, odpowiednie przygotowanie skóry pacjenta w miejscu umieszczenia elektrod jest niezbędne do uzyskania dobrych sygnałów elektrycznych EKG. Wybieraj płaskie, mniej umięśnione elektrody.
Skórę należy pielęgnować zgodnie z następującymi metodami: ① Usuń owłosienie ciała w miejscu umieszczenia elektrody. Delikatnie pocieraj skórę w miejscu umieszczenia elektrody, aby usunąć martwe komórki naskórka. ③ Dokładnie umyj skórę wodą z mydłem (nie używaj eteru ani czystego alkoholu, ponieważ zwiększy to oporność skóry). ④ Pozostaw skórę do całkowitego wyschnięcia przed umieszczeniem elektrody. ⑤ Załóż zaciski lub guziki przed umieszczeniem elektrod na pacjencie.
2. Należy zwrócić uwagę na konserwację przewodu przewodnościowego serca, unikać zwijania i wiązania przewodu, zapobiegać uszkodzeniu warstwy ekranującej przewodu oraz regularnie czyścić zacisk lub klamrę przewodu z brudu, aby zapobiec utlenianiu się przewodu.
Czas publikacji: 12 października 2023 r.
